Spegillinn í brunninum.

“Það er ómögulegt að tala um tilgang lífsins án þess að íhuga hina djúpstæðu merkingu trúar og heimspeki. Auðvitað er hægt að sjá tilgang lífsins út frá líffræði –  að fjölga sér og ef til vill að bæta lífskjör tegundarinnar. En mannskepnan hefur einnig þörf fyrir frumspeki.

Þegar að ég er í samskiptum við aðrar manneskjur, í daglegu lífi, þá hef ég áhyggjur af því að særa tilfinningar þeirra, valda þeim vonbrigðum, valda þeim einhverjum óþægindum á einhvern hátt, og svo mætti lengur telja. Almennt vil ég ekki vera með vesen. Þegar að ég hef á einhvern hátt hjálpað eða þóknast einhverjum, jafnvel gert daginn bærilegri fyrir aðra, þá líður mér vel. Að vera þægileg, kurteis og góð manneskja gefur mér dýpri merkingu. Ég efast um að lífið væri mér þolanlegt ef að ég væri óþægilegur og öðrum til vandræða gagnvart góðu fólki í kringum mig. Þegar að ég upplifi það eins og ég sé fyrirhöfn gagnvart einhverjum, þá tekur það á. Oft í fleiri daga, og jafnvel ár. Í leikskóla hrinti ég eitt sinn stelpu í runna með þyrnum, og 30 árum síðar, þá líður mér illa að hugsa til þess.

Þegar að ég fór með yngsta son minn á spítala, til að láta líta á fótinn hans upplifði ég mig sem sníkjudýr. Að notfæra mér kerfi sem að er byggt fyrir Frakka. Að ég væri að gera rangt. En auðvitað borga ég og konan mín skatta í Frakklandi, og sonur minn er franskur. Svo auðvitað var þessi hugsanaháttur kjánalegur. Á meðan að ég átti í þessari innri baráttu, varð ég vitni að hjörð frá Afríku (sérstaklega) og frá Asíu einnig, sem að fór inn og út um spítalann. Án samvisku notuðu þau kerfið okkar heimtandi hjálp, kvartandi yfir öllum hlutum og sýnandi ekkert þakklæti fyrir þá hjálp sem að þau fengu. Án gríns þá fóru einhver af þeim og spörkuðu í dúfurnar fyrir utan spítalann. Þetta voru sömu dúfurnar og dóttir mín og yngsti sonur deildu með sér hádegisverðinum, fyrir utan spítalann. Krakkarnir mínir stöðvuðu og horfðu í áfalli á þessa hegðun.

Við – Evrópumenn – erum gott og hreinskilið fólk, af því að við erum evrópsk og evrópumenn eru þeir einu sem að hafa þessa eiginleika. Evrópa skiptir máli; við erum hluti af Evrópu og hún er hluti af okkur. Evrópa, sem líffræðilegt hugtak, er það sem að tryggir ódauðleika allra heiðviðra menn og gefur framtíð okkar betri von. Ef til vill, ef að Evrópa sigrar, getum við fundið meiri og djúpstæðari merkingu, en þá sem að við höfum þegar.

Varðandi restina af mannkyninu, þá eru auðvitað ekki allir eins og þessir geðsjúklingar sem að spörkuðu í dúfurnar, eins og ég minntist á. Þeir eru í mesta lagi fjarri því að vera eins góð og við. Við verðum ávallt að muna það. Þau eru ekkert eins og við! Flest eru þau beinlínis sadísk, með hegðun sníkjudýrsins, skemmandi, og við verðum vita það og muna það. Evrópa verður að vera laus við þessar skepnur – með hvaða hætti sem er! Þau eru eitur í okkar brunnum.”

Upprunaleg færsla: http://thuleanperspective.com

Advertisements

One thought on “Spegillinn í brunninum.

  1. Pingback: Le miroir au fond du puit | Thulean Perspective Français

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s